Ambarda duruttun mi,
Nenen caruk giyerdi de
Bunlari unuttun mi, bunlari unuttun mi?
Cocuklugumda yazlari gitme sansina sahip oldugum Karadeniz'de, seranderlerin icinde yada disinda misirlarin asilarak kurutuldugunu cok iyi hatirlarim. Sonra onlari elleriyle ufalarlar ve degirmende de misir unu haline getirirlerdi. Misir unu ile yapilan yiyeceklerin basinda, kuymak ve misir ekmegi gelir. Sonra bu misir ekmegi neredeyse her yemegin icine konulur: karalahana, fasulye diplesi, fasulye tursu kavurma, vs. Bunlarla ilgili yazin bol bol resim yayinlayacagim kismetse:)).
Ama bugunku yazi farkli. Bugun evde patlican, biber, domates ve kekik kurutuyoruz. Patlican kurutmak daha cok doguda ve guneydoguda yapilir. Van'li cok yakin bir arkadasim gecenlerde, cocukken her kis annesiyle beraber nasil patlican kuruttuklarini anlatti bana. Onun tarifinde kabuklari soyulan patlicanlarin ici tuzla dolduruluyordu. Ona benim yaptigim yontemi anlattigimda "oyle de yapilir diyerek" onayladi beni.
Gelelim benim nasil patlican kuruttuguma. Aslinda her sey Arap markette o minicik, taze patlicanlari gordugum an basladi. "Bunlar ne guzel de evde kurutulur" dedim kendi kendime, sanki yillardir patlican kuruturmusum gibi:)).
Kilolarca patlican aldim.
Kabuklarini bir guzel alacali soydum.
Sonra tuzlu suya bastim, acisi ciksin diye.
Hepsini kaynar suyun icine bastim, bir dakika kadar bekletip cikardim.
Daha sonra, teker teker iclerini oydum. Zaten kaynar suda yumusamis olduklari icin, gayet rahat icleri cikti.
Bir dikis ignesi ile teker teker hepsini ipe gecirdim.
Disarda bocekler konar dusuncesi ile mutfak caminin onunde ki halkaya koca patlican halkasini astim.
Bir iki gun sular suzuldu.
Bir cumartesi sabahi, "bu yemek kokusuda ne" diyerek kalktigimda, bir de baktim, benim cok bilmis kocam, firinin teli uzerine patlicanlari dizmis. Sicakligini da 100 dereceye (200 F) ayarlamis. Firinin kapagina da bir tahta kasik koyarak, kapagi aralik birakmis. Ben saskin saskin "ne oluyor" diye bakarken, Erzurum'lu kocam "iste patlican boyle kurutulur" dedi.
Patlicanlarimiz bir guzel kurudular. Ama daha kurutulacak bir suru de domates ve biber vardi. "Eee ya bunlar" dedim.
Iste gelelim domateslere:
Domatesleri once bir guzel yikadim.
Sonra dilimler halinde kestim. Biberleri de ortadan kesip, tohumlarini cikardim.
Firina serdigim aluminyum folyo uzerine domatesleri ve biberleri dizdim.
100 derecede yine kapagini hafif aralik birakarak kuruttum.
Bir yuzu kuruyunca, diger taraflarini cevirdim ve tekrar kuruttum.
Sonra domatesleri bol kekik, sarmisak ve zeytinyagli sosla dolu siseye doldurdum.
Dun ise bahcemde ki kekiklerin kesilme zamaninin geldigini soyledi bir arkadasim. Oyleyse kes dedim, ve eline bahce makasini tututsturdum:)).
"Bunlari suya bas, yikansin, sonra da temiz bir ortunun uzerinde kurut" dedi.
Aynisini yaptim, kuruduktan sonra da yapraklari siyirip, elimle ogutup, siseye dolduracagim.
Darisi basiniza:))
Aslinda herkesin bir hikayesi vardir tabii. Ama kabul etmeliyiz ki bazilarimizin yasam cizgisi digerlerimize gore biraz daha farkliliklar gostermekte ve buda o yasam hikayelerini daha ilginc yapmakta. Iste bu farkli yasam hikayelerinden biri de Nafiye teyzeye ait, yani sabahin kor bir vaktinde, evdekilere gorunmeden asagidaki 
Nafiye teyze, Yunanistan’da dogmus, hayatinin ilk ceyregini Yunanistan’da, ikinci ceyregini Turkiye’de gecirdikten sonra, 50’sinden sonra Amerika’ya gelmis, ingilizce ogrenmis ve cektigi tum sikintilari bahcesindeki limon, incir, portakal agaclari, kamelyalari, husnuyusuf cicekleri, artik unu San Diego disina tasan fusyalari, gardenyalari, kasimpatilari, domatesleri ve biberleri ile unutmaya calismis.
